जनक राज दास
राजनीति केवल सत्ता प्राप्त गर्ने साधन होइन; यो समाजको दिशा निर्धारण गर्ने दार्शनिक आधार हो।
राजनीति केवल नाराबाजी होइन, त्यो दृष्टिकोण हो।राजनीति केवल ट्रेन्डिङ पोस्ट होइन, त्यो दीर्घकालीन योजना हो।राजनीति केवल लाइक र शेयरको खेल होइन, त्यो राष्ट्रको भविष्य निर्माण गर्ने प्रक्रिया हो।
आज सामाजिक सञ्जालमा धेरै कुरा देखिन्छ—आक्रोश, उत्तेजना, प्रचार र पपुलिज्म। तर प्रश्न यो हो: के हामी विचारधारामा आधारित राजनीति गर्दैछौं, कि भावनालाई भड्काएर समर्थन संकलन गर्ने खेल खेलिरहेका छौं?
देश चलाउन “भिजन” चाहिन्छ, “दिशा” चाहिन्छ, “नीति” चाहिन्छ।यदि राजनीतिक शक्तिहरू केवल प्रचारमै सीमित भए भने, त्यो देशका लागि गम्भीर चेतावनी हुन सक्छ।
आज नेपालको राजनीति विचारभन्दा बढी ‘भाइरल’ हुन खोजिरहेको छ।नीतिभन्दा बढी ‘न्यारेटिभ’ बिकिरहेको छ।नेपाललाई प्रयोगशाला होइन, नीति–आधारित नेतृत्व चाहिएको छ।व्यक्तिपूजा होइन, संस्थागत सुदृढीकरण चाहिएको छ।लोकप्रियता होइन, उत्तरदायी शासन चाहिएको छ।
के हामी परिवर्तन चाहिरहेका छौं, कि केवल अनुहार परिवर्तन?के हामी प्रणाली सुदृढ गर्न खोजिरहेका छौं, कि केवल असन्तोषलाई पूँजीकरण?
युवा पुस्ताको नाममा चलाइने अभियानहरू यदि स्पष्ट विचारधारा, दीर्घकालीन आर्थिक–सामाजिक योजना र संस्थागत सुधारको रोडम्याप बिना अघि बढ्छन् भने, त्यो उत्साहभन्दा बढी जोखिम हुन सक्छ।
देश चलाउनु भनेको लाइभ भिडियो, स्टाटस अपडेट र भावनात्मक भाषणले मात्र सम्भव हुँदैन।
देश चलाउन आवश्यक हुन्छ —
- स्पष्ट नीति
- संस्थागत अनुशासन
- आर्थिक दृष्टिकोण
- दीर्घकालीन राष्ट्रिय रणनीति
यदि राजनीति केवल पुरानालाई गाली गर्ने र नयाँको आवरणमा लोकप्रियता खोज्ने माध्यममा सीमित भयो भने, त्यो परिवर्तन होइन — अस्थिरता निम्त्याउने सूत्र हुन सक्छ।हामीलाई व्यक्तिवाद होइन, संस्थागत सोच चाहिएको छ।हामीलाई ट्रेन्ड होइन, ट्रान्सफर्मेशन चाहिएको छ।हामीलाई आक्रोश होइन, उत्तरदायित्व चाहिएको छ।
नेपाल प्रयोगशाला होइन।यो पुस्तौंदेखिको सपना बोकेको देश हो।अन्ततः प्रश्न एउटै छ —हामी भावनाको राजनीति रोज्ने हो, कि विचारको?
